Bladzijde 45

Victor Valk - Hoofdstuk 42

Lees hier een voorproefje:
Victor Valk vermoedde dat er iets niet pluis was. De gordijnen van het havenkantoortje waren altijd open, maar nu dicht. Maar hé, waarom zou de havenmeester dat doen, als je niets te verbergen hebt? Hmmm... verdacht. Trefzeker klopte de kordate detective op de deur. Geen reactie. En dat terwijl er duidelijk een klein streepje licht onder het sjofele gordijntje vandaan kwam. Victor liep naar zijn wagen om zijn vergrootglas te halen. Terug lopend naar het havenkantoor bemerkte zijn scherpe oog dat het licht nu uit was. Hmmm... dat was nóg verdachter! Immers, als er niemand thuis is, kan ook het licht niet worden uitgedaan. De simpele wet van logisch denken. Bovendien, als er wel iemand was geweest, had die de deur natuurlijk opengedaan na het kloppen. De simpele wet van beleefdheid. Dit klopt niet, dacht Victor, en hij klopte nogmaals. Stilte. Victor besloot zijn hersens te gebruiken, en dat was niks te laat! Al denkende kwam hij tot een briljant plan. Hij riep met luide stem: "IS ER DAN ECHT NIEMAND?" Hij meende van achter het krakkemikkige deurtje een aarzeling waar te nemen. Nu moet ik doorpakken, dacht Valk. De wet van herhaling kun je niet vaak genoeg toepassen - of had ik dat al bedacht? Hoe dan ook, Victor riep nogmaals tegen het havenmeesterskantoordeurtje: "JOEHOE! IS ER DAN ECHT HELEMAAL NIEMAND EEN KLEIN BEETJE AANWEZIG?" De twee daaropvolgende seconden leken de langste uit Victors leven. Toen hoorde de speursnavel vanuit het schimmige kantoortje, met een onzeker, klein stemmetje: "Nee nee, hier is echt niemand. He-le-maal niemand!" Maar wacht eens, dacht Victor, als er niemand binnen is... hoe kan hij of zij dan antwoord geven? Nadat hij tot deze briljante conclusie was gekomen, besloot hij de deurklink eens te proberen. Verhip, hij gaf mee. Sterker nog: de deur ging open! En wat hij daar aantrof tartte elke verbeelding. Verstopt onder een piepklein krukje zat daar Bonkige Joop. Nee, daar had Victor zijn vergrootglas niet voor nodig. De havenpolitie was al menig uur op zoek naar deze beruchte smokkelaar van macaroni-elleboogjes. Ja ja, de schurk viel genadeloos door de mand! De wet van 'net goed en lekker puh'! Zo ziet u maar weer, elke schobbejak maakt vroeg of laat een foutje, en slechts de detective met een lange adem kan het geduld opbrengen dit cruciale moment af te wachten. Ja, laat dat maar aan Victor Valk over. Victor Valk: "Ja, laat dat maar aan mij over!"

Meer bladzijde 45

Bekijk meer